Ve kan yağıyor gök yüzünden sağanak halinde..

Küçüktüm daha, 8-10 yaşlarında…

Akşamın sis düşmüş, pusulu kararmış saatlerinde sokağa bakan, giriş kat olduğu için penceresinde demir parmaklıkları bulunan camın önünde heyecanla babamın işten dönüşünü bekliyordum.

Hani ola ki sıkıştırmışsa mini bir çikolatalı gofreti cebinin bir kenarına eve dönerken..

Ve eve geldiğinde o üç kuruşluk gofreti bin bir mizansen eşliğinde, önce almamış gibi yapıp, üç beş dakika ve inanıp, bende küsme hallerine dönüşürken çıkarıp bana verme halleriydi beklenen…

Deyme gitsin keyfine çikolata tatlı gofretin.

Saat ilerledikçe ve gelmedikçe babam, gofret, artmıştı huysuzluğum.

Huysuzlanmalarımı annemin bana kızmalarından hatırlıyorum; “başlayacağım şimdi gofretine, ya babanın başına bir şey geldiyse”

Polis memuruydu baba, yoktu o dönemlerde gecesi gündüzü. Beklerken uyuya kalmıştım demir parmaklıklı pencerenin kenarında. Dokunmamış annem, bölmemiş tatlı uykumu, örtmüş üzerime nevresimi..

Ambulans’ın acı ve sağanak sesiyle sıçramışım gofret üstünde sıza kalmış halimle!..

Babam yaralanmış bir çatışmada, saçma yemiş bacağından, ayağı kanlar içerisinde bindirmişler apar topar bir ambulansa yetiştirmek için hastahane ye…

“Dari dari da”

Ambulans giderken hastane ye babam kan revan içerisinde çıkarmış cebinden ÇİKOLATALI GOFRETİ, uzatmış hemşireye, geçerken uğrayıp eve verelim oğluma, demelerine etse de  hemşire itiraz, pes etmiş sonunda ve uğramışlar eve…

Ağlıyordu annem sıçrayarak uyandığımda, elindeki çikolatalı gofreti uzatırken bana, kıyıp uyandırmamış babam, sadece öpmüş beni…

Bir güzel yedim gofreti, ağlıyordu annem, damlıyordu çikolataları yanaklarımdan, ama ağlıyordu annem. Acımış fedakarlık yapmışım cam önündeki mesailerimden, çikolatamdan, yarısınıda anneme vermişim ağlamasın diye!

Yıllarca yiyemedim çikolatalı gofret, kıyamadım, varmadı elim…

Cam kenarında beklemenin kanlı şefkatini yaşamasın çocuklar diye yiyemedim yıllarca.

Ve bugün…

Binlerce insan kan revan ölümler yaşıyor, kurşunlar sıkıyor birbirine, toplu katliamlar yaşanıyor ortalık yerlerde…

Ve binlerce çocuk çikolatalı gofret bekliyor cam kenarlarında…

Ve kan yağıyor gök yüzünden sağanak halinde..

Ve uzatıyor tüm çocuklar ellerindeki gofretin yarısını gök yüzüne, yeter ki ağlamasın gökyüzü, yetir ki akmasın bardaktan boşalırcasına kan!... 

c.agase@hotmail.com